من همتیم کجا برد چون من باز

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 969

من همتیم کجا برد چون من باز

عرضه نکنم به هیچکس آز و نیاز

با خویشتنم خوش است در پرده‌ی راز

گه صید و گهی قید و گهی ناز و گه آز

نوشته‌های مرتبط

خاک قدمت سعادت جان من است

ادامه نوشته »

شب رفت و دلت نگشت سرای ایچی

ادامه نوشته »

هر کس کسکی دارد و هر کس یاری

ادامه نوشته »

آن عشق مجرد سوی صحرا می‌تاخت

ادامه نوشته »

هر ذره که چون گرسنه بر خوان خداست

ادامه نوشته »

شوری دارم که برنتابد گردون

ادامه نوشته »