شب رفت و دلت نگشت سرای ایچی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1898

شب رفت و دلت نگشت سرای ایچی

دست تو اگر نگیرد آن مه هیچی

خفتند حریفان همه چاره اینست

کاندر می لعل و در سر خود پیچی

نوشته‌های مرتبط

آن قاضی ما چو دیگران قاضی نیست

ادامه نوشته »

عشق غلب القلب و قد صار به

ادامه نوشته »

افغان کردم بر او فغانم می‌سوخت

ادامه نوشته »

ما بسته بدیم بند دیگر آمد

ادامه نوشته »

هل تا برود سرش به دیوار آید

ادامه نوشته »

آن کس که ز سر عاشقی باخبر است

ادامه نوشته »