دی چشم تو رای سحر مطلق میزد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 707

دی چشم تو رای سحر مطلق میزد

روی تو ره گنبد ازرق میزد

تا داشتی آفتاب در سایه ی زلف

جان بر صفت ذره معلق میزد

نوشته‌های مرتبط

یاری که به نزد او گل و خار یکیست

ادامه نوشته »

سرهای درختان گل تر میچینند

ادامه نوشته »

عقل آمد و پند عاشقان پیش گرفت

ادامه نوشته »

ای بنده اگر تو خواجه بشناختیئی

ادامه نوشته »

زان آب که چرخ از آن به سر میگردد

ادامه نوشته »

تا ظن نبری که از غمانت رستم

ادامه نوشته »