در خدمتت ای جان چو بدن می افتد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 663

در خدمتت ای جان چو بدن می افتد

زان سجده به بخت خویشتن می افتد

هر بار که اندر قدمت می افتم

جان در باطن به پای من می افتد

نوشته‌های مرتبط

این فصل بهار نیست فصلی دگر است

ادامه نوشته »

تا شب میگو که روز ما را شب نیست

ادامه نوشته »

ای دل همه رخت را در این کوی انداز

ادامه نوشته »

هر دم دل جمع را برنجاند یار

ادامه نوشته »

دوش از سر عاشقی و از مشتاقی

ادامه نوشته »

مردان رهش زنده به جان دگرند

ادامه نوشته »