گفتم بجهم همچو کبوتر ز کفت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 386

گفتم بجهم همچو کبوتر ز کفت

گفت ار بجهی کند غمم مستخفت

گفتم که شدم خوار و زبون و تلفت

گفت ار تلف منست عز و شرفت

نوشته‌های مرتبط

ای اهل صفا که در جهان گردانید

ادامه نوشته »

گرم آمد عاشقانه و چست و شتاب

ادامه نوشته »

در چنگ توام بتا در آن چنک خوشم

ادامه نوشته »

عشق آن نبود که هر زمان برخیزی

ادامه نوشته »

بر ظلمت شب خیمه ی مهتاب زدی

ادامه نوشته »

آنها که چو آب صافی و ساده روند

ادامه نوشته »