شمشیر ازل به دست مردان خداست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 356

شمشیر ازل به دست مردان خداست

گوی ابدی در خم چوگان خداست

آن تن که چو کوه طور روشن آید

نور خود از او طلب که او کان خداست

نوشته‌های مرتبط

هر روز خوش است منزلی بسپردن

ادامه نوشته »

عشق است صبوح و من بدو بیدارم

ادامه نوشته »

آن دل که به شاهد نهان درنگرد

ادامه نوشته »

ما زیباییم خویش را زیبا کن

ادامه نوشته »

از بس که برآورد غمت آه از من

ادامه نوشته »

صد داد همی رسد ز بیدادی تو

ادامه نوشته »