سرگشته چو آسیای گردان کنمت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 348

سرگشته چو آسیای گردان کنمت

بی‌سر گردان چو گوی گردان کنمت

گفتی بروم با دگری درسازم

با هر که بسازی رد و ویران کنمت

نوشته‌های مرتبط

گفتی که بگو زبان چه محرم باشد

ادامه نوشته »

سوگند بدان دل که شده است او پستش

ادامه نوشته »

ای آمده ز آسمان درین عالم دیر

ادامه نوشته »

در باده‌کشی تو خویش را ریشه مکن

ادامه نوشته »

گر دل دهم و از سر جان برخیزم

ادامه نوشته »

آن طرفه جماعتی که جانشان بکشد

ادامه نوشته »