پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 246

پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا

بردوخت مرقع از رگ و پوست مرا

تن خرقه و اندر آن دل من صوفی

عالم همه خانقاه و شیخ او است مرا

نوشته‌های مرتبط

شب رفت کجا رفت همانجای که بود

ادامه نوشته »

کو پای که او باغ و چمن را شاید

ادامه نوشته »

افکند مرا دلم به غوغا و گریخت

ادامه نوشته »

درنه قدمی که چشمه ی حیوانست

ادامه نوشته »

در زیر غزل ها و نفیر زاری

ادامه نوشته »

ای روز برآ که ذره‌ها رقص کنند

ادامه نوشته »