سرمستم و سرمستم و سرمست کسی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1895

سرمستم و سرمستم و سرمست کسی

می خوردم و می خوردم و از دست کسی

همچون قدحم شکست وانگه پر کرد

آخر ز گزاف نیست اشکست کسی

نوشته‌های مرتبط

در عشق خلاصه ی جنون از من خواه

ادامه نوشته »

چون بدنامی به روزگاری افتد

ادامه نوشته »

از بس که فساد و ابلهی زاد از من

ادامه نوشته »

آن لقمه که در دهان نگنجد بطلب

ادامه نوشته »

تا در طلب مات همی کام بود

ادامه نوشته »

چون آتش میشود عذارش به سخن

ادامه نوشته »