ای دل تو و درد او اگر خود مردی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1732

ای دل تو و درد او اگر خود مردی

جان بنده ی توست گر تو صاحب دردی

صد دولت صاف را به یک جو نخری

گر یک دردی ز دست دردش خوردی

نوشته‌های مرتبط

این من نه منم آنکه منم گویی کیست

ادامه نوشته »

جز شاه جهان نیست کسی در دو جهان

ادامه نوشته »

عشقی که از او وجود بی‌جان میزیست

ادامه نوشته »

آن لحظه که آن سرو روانم پرسید

ادامه نوشته »

در باده‌کشی تو خویش را ریشه مکن

ادامه نوشته »

آنان که محققان این درگاهند

ادامه نوشته »