ای آتش بخت سوی گردون رفتی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1691

ای آتش بخت سوی گردون رفتی

وی آب حیات سوی جیحون رفتی

با تو گفتم که بیدلم من بیدل

بیدل اکنون شدم که بیرون رفتی

نوشته‌های مرتبط

گوید چونی خوشی و در خنده شود

ادامه نوشته »

عشق آمد و توبه را چو شیشه بشکست

ادامه نوشته »

از آتش عشق سردها گرم شود

ادامه نوشته »

تا کاسه‌ی دوغ خویش باشد پیشم

ادامه نوشته »

دلدار مرا گفت ز هر دلداری

ادامه نوشته »

یاری که به نزد او گل و خار یکیست

ادامه نوشته »