تا کاسه‌ی دوغ خویش باشد پیشم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1202

تا کاسه‌ی دوغ خویش باشد پیشم

والله که به انگبین کس نندیشم

ور بی‌برگی به مرگ مالد گوشم

آزادی را به بندگی نفروشم

نوشته‌های مرتبط

افتاده مرا عجب شکاری چه کنم

ادامه نوشته »

من جمله خطا کنم صوابم تو بسی

ادامه نوشته »

شمشیر اگر گردن جان ببریدی

ادامه نوشته »

جامی که بگیرم میش انوار بود

ادامه نوشته »

عشق آن باشد که خلق را دارد شاد

ادامه نوشته »

ماننده ی گل ز اصل خندان زادی

ادامه نوشته »