رشک آیدم از شانه و سنگ ای دلجو

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1571

رشک آیدم از شانه و سنگ ای دلجو

تا با تو چرا رود به گرمابه فرو

آن در سر زلف تو چرا آویزد

وین بر کف پای تو جرا مالد رو

نوشته‌های مرتبط

گفتی چونی بنده چنانست که هست

ادامه نوشته »

نور فلکست این تن خاکی ما

ادامه نوشته »

گر عاقل عالمی به عشق ابله شو

ادامه نوشته »

هر ذره و هر خیال چون بیداریست

ادامه نوشته »

دانم که برای ما نخفتی همه دوش

ادامه نوشته »

زان ماه چهارده که بود اشراقی

ادامه نوشته »