گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1498

گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان

در حسن برآیم ز زمین صد چندان

از خاک چو جمله دانه‌ها میروید

هم دانه‌ی آدمی بروید میدان

نوشته‌های مرتبط

ای ساقی از آن باده که اول دادی

ادامه نوشته »

ای سنگ ز سودای لبت آبستان

ادامه نوشته »

بر کار گذشته بین که حسرت نخوری

ادامه نوشته »

گفتند که دل دگر هوایی می‌پخت

ادامه نوشته »

گر می‌کشدم غم تو هر دم تو مکش

ادامه نوشته »

می‌گوید دف که هان بزن بر رویم

ادامه نوشته »