ما باده‌ ز خون دل خود مینوشیم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1306

ما باده‌ ز خون دل خود مینوشیم

در خم تن خویش چو می میجوشیم

جان را بدهیم و نیم از آن باده خوریم

سر را بدهیم و جرعه‌ای نفروشیم

نوشته‌های مرتبط

هر درویشی که در شکست خویش است

ادامه نوشته »

گر در وصلی بهشت یا باغ اینست

ادامه نوشته »

ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

ادامه نوشته »

ما عاشق عشقیم و مسلمان دگر است

ادامه نوشته »

در مجلس عشاق قراری دگر است

ادامه نوشته »

روزی که مرا به نزد تو دورانست

ادامه نوشته »