زین گونه که من به نیستی خرسندم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1250

زین گونه که من به نیستی خرسندم

چندین چه دهید بهر هستی پندم

روزی که به تیغ نیستی بکشندم

گرینده‌ی من کیست بر او می‌خندم

نوشته‌های مرتبط

دل باغ نهانست و درختان پنهان

ادامه نوشته »

مست است خبر از تو و یا خود خبری

ادامه نوشته »

من ذره بدم ز کوه بیشم کردی

ادامه نوشته »

گر چرخ پر از ناله کنم معذورم

ادامه نوشته »

بودم شب و روز یار جویای صلاح

ادامه نوشته »

آری صنما بهانه خود کم بودت

ادامه نوشته »