تا چند چو دف دست ستمهات خورم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1193

تا چند چو دف دست ستمهات خورم

یا همچو رباب زخم غمهات خورم

گفتی که چو چنگ در برت بنوازم

من نای تو نیستم که دمهات خورم

نوشته‌های مرتبط

آن رطل گران را اگر ارزان کنئی

ادامه نوشته »

در هر دو جهان دلبر و یارم تو بسی

ادامه نوشته »

من سیر نگشته‌ام ز تو یار هنوز

ادامه نوشته »

هر قبض اثر علت اولی باشد

ادامه نوشته »

آنها که دل از الست مست آوردند

ادامه نوشته »

خواهی که ببینی تو به بیداری راز

ادامه نوشته »