از جوی خوشاب دوست آبی خوردم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1127

از جوی خوشاب دوست آبی خوردم

خوش کردم و خوش خوردم و خوش آوردم

خود را بر جوش آسیابی کردم

تا آب حیات میرود میگردم

نوشته‌های مرتبط

ای مرغ عجب که صید تو شیرانند

ادامه نوشته »

دردی داری که بحر را پر دارد

ادامه نوشته »

گویند که عشق عاقبت تسکین است

ادامه نوشته »

گفتم که تویی می و منم پیمانه

ادامه نوشته »

پیوسته مرید حق شو و باقی باش

ادامه نوشته »

من ذره و خورشید لقایی تو مرا

ادامه نوشته »