آمد بت خوش عربده ی می‌کشیم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1109

آمد بت خوش عربده ی می‌کشیم

بنشست چو یک تنگ شکر در پیشم

در بر بنهاد بربط و ابریشم

وین پرده همی زد که خوش و بیخویشم

نوشته‌های مرتبط

فصلیست چو وصل دوست فرخنده شده

ادامه نوشته »

گاه از غم او دست ز جان می شویی

ادامه نوشته »

زان ماه چهارده که بود اشراقی

ادامه نوشته »

تا عاشق آن روی پریزاد شوی

ادامه نوشته »

این فتنه که اندر دل تنگ است از چیست

ادامه نوشته »

شب رفت و دلت نگشت سرای ایچی

ادامه نوشته »