در خاموشی چرا شوی کند و ملول

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1097

در خاموشی چرا شوی کند و ملول

خو کن به خموشی که اصولست اصول

خود کو خمشی آنکه خمش میخوانی

صد بانک و غریو است و پیامست و رسول

نوشته‌های مرتبط

گر شاد ببینمت بر این دیده نهم

ادامه نوشته »

آمد بت خوش عربده ی می‌کشیم

ادامه نوشته »

گفتند که دل دگر هوایی می‌پخت

ادامه نوشته »

در مجلس سلطان بشکستم جامش

ادامه نوشته »

اهوی قمرا سهامه عیناه

ادامه نوشته »

جانی که در او دو صد جهان میدانم

ادامه نوشته »