ای زلف پر از مشک تتاری همه خوش

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1015

ای زلف پر از مشک تتاری همه خوش

اندر طلب چو من نگاری همه خوش

در فصل بهار و نوبهاری همه خوش

چون قند و نبات در کناری همه خوش

نوشته‌های مرتبط

اکنون که رخت جان جهانی بربود

ادامه نوشته »

روزی که ز کار کمترک می‌آید

ادامه نوشته »

آن عشق مجرد سوی صحرا می‌تاخت

ادامه نوشته »

دی چشم تو رای سحر مطلق میزد

ادامه نوشته »

عشقست که کیمیای شرقست در او

ادامه نوشته »

مهمان دو دیده شد خیالت گذری

ادامه نوشته »