مهستی گنجوی – رباعی شماره 6
چون دید که از عشق شدم بی خور و خواب
ناگه ز درم درآمد آن درّ خوشاب
لب بر لب من نهاد و نرمک می گفت:
جانت چو به لب رسید خود را دریاب
چون دید که از عشق شدم بی خور و خواب
نویسندگان :
امین پیرانی - حامد پیری
نوشته های مرتبط