مهستی گنجوی – رباعی شماره 152
از بس که کند زلف تو با روی تو ناز
بیم است که از رشک کنم کفر آغاز
من بنده ی بادی شوم ای شمع طراز
کو زلف تو را ز روی بردارد باز
از بس که کند زلف تو با روی تو ناز
نویسندگان :
امین پیرانی - حامد پیری
نوشته های مرتبط