ترکم چو کمان کشید کردم نگهش

مهستی گنجوی – رباعی شماره 161

ترکم چو کمان کشید کردم نگهش

دیدم مه و عقربی به زیر کلهش

مه بود رخش عقرب زلف سیهش

وز عقرب در قوس همی رفت مهش

نوشته‌های مرتبط

دی گر دل خود به تو ننموده امی

ادامه نوشته »

تا سنبل تو غالیه سایی نکند

ادامه نوشته »

بنگر تو بدان بنفشه زار دلکش

ادامه نوشته »

ای در طلب تو عمر من فرسوده

ادامه نوشته »

بر عارض یار من سپهر از انگشت

ادامه نوشته »

چون خاک زمین اگر عناکش باشی

ادامه نوشته »