یاد باد آنکه گذارم به سر کوی تو بود

مخفی بدخشی – غزل شماره 23

عارض نیکو

یاد باد آنکه گذارم به سر کوی تو بود

دیده ام جلوه گه آینه ی روی تو بود

گردش قبله نمای دل دیوانه ی من

به سجود خم محراب دو ابروی تو بود

قمری دلشده در باغ که کوکو میگفت

عاشق سر روان قد دلجوی تو بود

تابش ماه شب افروز و ضیای خورشید

ذره ی پرتوی از عارض نیکوی تو بود

شیخ و ترسا به در کعبه و بتخانه شدند

دست مخفی به خم حلقه ی گیسوی تو بود