قوامی رازی – شعر شماره 32
در مدح و تبریک عید و تقاضای صلت
نوروز مبارک باد ای آیت فیروزی
هر روز تو را فتحی بادا ز فلک روزی
آراسته شد عالم آراسته کن مجلس
مرکب چه همی تازی کینه چه همی توزی
زآن چشمه ی خور کردند از پرده ی شب پیدا
تا پرده ی غم درّی تا چشم عدو دوزی
در بند در دشمن، بگشای سر کیسه
تاسیم نیندازی تو نام نیندوزی
با جان نکورویان واندر تن بدخواهان
چون آب همی سازی چون نار همی سوزی
آنی که گه و بیگه در سختی و در راحت
روز عدوت را شب شبهای مرا روزی
در هر سخنی با ما ده نادره بفزایی
در هر نفسی ما را ده نکته درآموزی
هم حرمت ضرّایی هم حشمت سرایی
هم سید فردایی هم خواجه امروزی
ممدوح چو تو باید مداح چو من زیرا
من سر به تو افرازم تو رخ به من افروزی
هر روز که نو گردد بادی تو به شادی در
بنشانده ز دل انده بنشسته به نوروزی
