غنچه نوشکفته را ماند

رهی معیری – غزلیات

شماره 54

جامه ی سرخ

غنچه نوشکفته را ماند

نرگس نیم خفته را ماند

دامن افشان گذشت و بازنگشت

عمر از دست رفته را ماند

قد موزون او به جامه ی سرخ

سرو آتش گرفته را ماند

نیمه جان شد دل از تغافل یار

صید از یاد رفته را ماند

سوز عشق تو خیزد از نفسم

بوی در گل نهفته را ماند

رفته از ناله ی رهی تاثیر

حرف بسیار گفته را ماند