در ظلمت تن مرا چراغی
چه جای چراغ را دماغی
مرتد بود آن کسی که با تو
گردد ز خری عدو و یاغی
ای مایل آن که عشق زاغت
نتواند کرد غیر زاغی
جز از نم عشق ای برادر
نه پذیرد جان کس دباغی
جد کن که ز خود رهی سلامت
چه در پی بارهی و لاغی
این نفس خود است رهزن تو
از جهل و حجاب در فراغی
گفتار حق است بشنو از من
گر قابل وحی این بلاغی



