به دوش توکّل منه بار خود را

صائب تبریزی- غزل شماره 844

به دوش توکّل منه بار خود را

ولی نعمت خویش کن کار خود را

گره زن به سر رشته طول امل را

بَدَل کن به تسبیح زنّار خود را

مگیر از لب خویش مُهر خموشی

مکن رخنه دیوار گلزار خود را

مکن سر گرانی به ارباب حاجت

مکن بارِ افتادگان بار خود را

حساب خود اینجا کن، آسوده دل شو

میفکن به روز جزا کار خود را

نگردد خجل از محک سیم خالص

مصفّا کن از رزق، کردار خود را

تواضع بود پشتبان قصرِ تن را

به پستی نگه دار دیوار خود را

به درویش ده توشۀ آن جهان را

به منزل ببر بی تعب بار خود را

ز دندان ترا داده اند آسیایی

که سازی ملایم تو گفتار خود را

تو آن روز صائب ز ارباب حالی

که سازی چو گفتار، کردار خود را