صائب تبریزی- غزل شماره 697
افسردگی است چاره دلِ دردمند را
خاکسترست بستر راحت سپند را
از دار و گیر عشق، ملایک مسلّمند
صید حرم چه قدر شناسد کمند را؟
خضری است شوق دوست که چون راه سر کند
بیرون برد مسلّم از آتش سپند را
تا خطّ مشکبار تو آمد به روی کار
آماده گشت نافۀ چین ریشخند را
همّت بلند دار که خورشید تربیت
در چاشنی است میوۀ شاخ بلند را
طالع نگر، که خار و خس ما نکرد دود
جایی که ماهتاب بسوزد سپند را
ای باد اگر به گلشن طهران گذر کنی
از ما بپرس صائب نادردمند را
