صائب تبریزی- غزل شماره 3614
دل ما سلطنتِ فقر به سامان ندهد
ده ویرانۀ ما باج به سلطان ندهد
در ریاضی که دل سوختۀ من باشد
باغبان آب به گلهای گلستان ندهد
نشود رتبۀ خردان به بزرگان معلوم
مور را مسند اگر دست سلیمان ندهد
هرکه را دل سیه از منت احسان شده است
جگر تشنه به سرچشمۀ حیوان ندهد
رهنوردی که به منزل نظرش افتاده است
خار را فرصت گیرایی دامان ندهد
طمع رزق ز افلاک ز کوته نظری است
دست در کاسۀ خود سفله به مهمان ندهد
جان فداساز که صیاد درین قربانگاه
تا بود جان، به کسی دیدۀ حیران ندهد
دل آزاده درین باغ ندارد صائب
هرکه چون گل سر خود با لب خندان ندهد