چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

صائب تبریزی- غزل شماره 336

چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

که بر موی میان مور در صحرا نهی پا را

قدم بیجا نهادن در قفا دارد پشیمانی

ادا کن سجدۀ سهوی اگر بیجا نهی پا را

حضور کنج عزلت گر ترا از خاک بردارد

اگر در خلد خوانندت به استغنا نهی پا را

به دامان تجرّد گر سبکروحانه آویزی

چو عیسی از زمین بر عالم بالا نهی پا را

نریزی گر به خاک راه آب روی درویشی

کنی سبز از طراوت چون خضر هر جا نهی پا را

توانی گر ز خود چون بوی پیراهن برون آمد

شود بینا، اگر بر چشم نابینا نهی پا را

نگهبان بی شمارست از یمین و از یسار تو

مبادا هر طرف چون مست، بی پروا نهی پا را

به کوه قاف پشت خود دهی از روی آسایش

برون گر از میان خلق چون عنقا نهی پا را

اگر خود را به جوش از پستی خامی برون آری

به فرق عقل، بیباکانه چون صهبا نهی پا را

مجرّد گر توانی گشت چون نور نظر از خود

به چشم روشن خورشید چون عیسی نهی پا را

به سوهان ریاضت خویشتن را گر سبک سازی

به جرأت چون کف سرمست بر دریا نهی پا را

سبک چون پنبه از سر وا کنی گر دانۀ تن را

چو مستان بی محابا بر سر مینا نهی پا را

بود هر ذرّه زین خاک سیه، خورشید رخساری

مبادا بر زمین از روی استغنا نهی پا را

به سرعت آنچنان زین خاکدان تیره راهی شو

که گردد سرمه از گرمی، چو بر خارا نهی پا را

ز مشرق تا به مغرب طی کنی یک روز بی زحمت

اگر چون مهر در راه طلب تنها نهی پا را

گذشتن از صراط آسان شود روز جزا بر تو

اگر صائب ز روی احتیاط اینجا نهی پا را