صائب تبریزی- غزل شماره 337
نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را
به گلشن لذّت ترک تماشا می برد ما را
دو عالم از تمنّا شد بیابان مرگ ناکامی
همان خامی به دنبال تمنّا می برد ما را
مکن تکلیف همراهی به ما ای سیل پا در گل
که دست از جان خود شستن به دریا می برد ما را
اگر چه در دو عالم نیست میدان جنون ما
همان بیطاقتی صحرا به صحرا می برد ما را
کمند جذبۀ خورشید اگر رحمت نفرماید
که چون شبنم ازین پستی به بالا می برد ما را؟
چنان آمادۀ عشقیم از فیض سبکروحی
که حسن صورت دیوار از جا می برد ما را
به طوفان گوهر از گرد یتیمی برنمی آید
چه گرد از چهرۀ دل موج صهبا می برد ما را؟
که باور می کند با این توانایی ز ما صائب؟
که چشم ناتوان او به یغما می برد ما را