صائب تبریزی- غزل شماره 3199
به آیین تمام از خُم شراب صاف می‌آید
عجب فوج پریزادی ز کوه قاف می‌آید!
اگر از پردۀ شب ظلمت غفلت هوا گیرد
ز خط هم آن ستمگر بر سر انصاف می‌آید
مخور بر دل مرا تا برخوری از فکر رنگینم
که از مینای بر هم خورده می ناصاف می‌آید
اگر آب حیات معنیَم ریزند در ساغر
به چشم وحشتم موج سراب لاف می‌آید
تراوش می‌کند خونین دلی از مهر خاموشی
که آهوی ختن را بوی مشک از ناف می‌آید
پرد از چهره رنگ بوالهوس از دیدن عاشق
زر مغشوش لرزان در کف صراف می‌آید
مرا دارد تماشای تو از گلزار مستغنی
کجا در دیدۀ اهل بهشت اعراف می‌آید؟
به این آتش زبانی عاجزم در شکر بیدادش
دل من کی برون از عهدۀ الطاف می‌آید؟
ز سنگ خاره دارم چار بالش چون شرر صائب
ز بس سنگ ملامت بر من از اطراف می‌آید