صائب تبریزی- غزل شماره 464
زهی ز اندیشۀ لعل تو پر خون جام فکرتها
ز خطّ عنبرینت پشت بر دیوار، حیرتها
دل عارف غبارآلودۀ کثرت نمی گردد
نیندازد خلل در وحدت آیینه صورتها
محیط از چهرۀ سیلاب گرد راه می شوید
چه اندیشد کسی با عفو حق از گرد زلّتها؟
چنین آن حسن عالمسوز اگر بی پرده خواهد شد
برون می آورد وحدت گزینان را ز خلوتها
نگنجد در قبا عاشق، وگرنه از برای ما
مهیّا کرده اند از اطلس افلاک خلعتها
درآ در حلقۀ اهل نظر تا روشنت گردد
که در بیماری چشم نکویان است حکمتها
ادب بند زبان عرض مطلب می شود صائب
وگرنه خامۀ ما در گره دارد شکایتها