صائب تبریزی- غزل شماره 2840
سخن‌سنجی سرآمد در فن گفتار می‌گردد
که چون پرگار گرد نقطه‌ای صدبار می‌گردد
ندارد همچو من دیوانه‌ای دامان این صحرا
که کوه از ناله‌ام کبک سبکرفتار می‌گردد
حذر کن زینهار از اتفاق دشمن عاجز
که چون پیوسته گردد مور با هم مار می‌گردد
ندارد در جگر آب مروت ابر دریا دل
وگرنه ظرف ما از قطره‌ای سرشار می‌گردد
حباب از ترک سر در یک نفس دریای گوهر شد
خوشا مستی که در میخانه بی‌دستار می‌گردد
نماند از درد و داغ عشق آهم در جگر صائب
نسیم از جوش گل بیرونِ این گلزار می‌گردد