یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

صائب تبریزی- غزل شماره 171

یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

از فروغ چشم خورشید قیامت کن مرا

تا به کی گرد خجالت زنده در خاکم کند؟

شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا

خانه آرایی نمی آید ز من همچون حباب

موج بی پروای دریای حقیقت کن مرا

استخوانم سرمه شد از کوچه گردیهای حرص

خانه دارِ گوشه چشم قناعت کن مرا

چند باشد شمع من بازیچۀ باد فنا؟

زندۀ جاوید از دست حمایت کن مرا

بهر تعمیر گهر گرد یتیمی لایق است

از غبار خاکساریها عمارت کن مرا

خشک بر جا مانده ام چون گوهر از افسردگی

آتشین رفتار چون اشک ندامت کن مرا

گر چه در صحبت همان در گوشۀ تنهائیم

از فراموشان امن آباد عزلت کن مرا

از خیالت در دل شبها اگر غافل شوم

تا قیامت سنگسار از خواب غفلت کن مرا

بی طفیلی نیست مهمانخانۀ اهل کرم

با سیه رویی به کار اهل جنّت کن مرا

گر ندانم قدر تلخیهای شورانگیز عشق

زهر در کام از شکرخند حلاوت کن مرا

در خرابیهاست چون چشم بتان تعمیر من

مرحمت فرما ز ویرانی عمارت کن مرا

[خال عصیان برنمی تابد دل خونین من

لالۀ بی داغ صحرای قیامت کن مرا]

از فضولیهای خود صائب خجالت می کشم

من که باشم تا کنم تلقین که رحمت کن مرا؟