صائب تبریزی- غزل شماره 1485
برقِ خاشاکِ گنه، روزۀ تابستان است
دود این آتش جانسوز به از ریحان است
می توان یافت ز سی پارۀ ماه رمضان
آنچه ز اسرار الهی همه در قرآن است
هست در غنچۀ لب بستۀ این ماه نهان
گلسِتانی که نسیمش نفس رحمان است
مشو از عزّت این مُهر الهی غافل
که درین مُهر بسی گنج گهر پنهان است
ماه رویی که شب قدر بود یک خالش
در سراپردۀ ماه رمضان پنهان است
می کند روزۀ ماه رمضان عمر دراز
مدّ انعام درین دفتر و این دیوان است
غفلت از تشنگی و گرْسِنگی کم گردد
که لب خشک بر این بند گران سوهان است
باش با قدّ دو تا حلقۀ این در صائب
که مراد دو جهان در خم این چوگان است