دل ازان نخل به امّید ثمر خرسندست

صائب تبریزی- غزل شماره 1446

دل ازان نخل به امّید ثمر خرسندست

گره جبهۀ خوبان، گره پیوندست

پردۀ خوابِ گران است سبک مغزان را

سایۀ بال هما گرچه سعادتمندست

سرو را نیست ز پیوند به خاطر گرهی

دل آزادۀ ما را چه غم فرزندست؟

دردمندی است پر و بالِ اثر افغان را

ناخن نالۀ نی سینه خراش از بندست

هر که ما را کند آزاد ز خود، قبلۀ ماست

عاشقان را به سر دار فنا سوگندست

باش خرسند به قسمت که درین وحشتگاه

هست اگر جنّت دربسته، دل خرسندست

عارفان را گله از وحشت تنهایی نیست

نخل چون خوش ثمر افتد غنی از پیوندست

صائب از تنگی دل شکوه ز کوته نظری است

که دل غنچۀ گل چاک ز شکّرخندست