از دست تهی کرم نیاید

سعدی-قطعه شماره 72
از دست تهی کرم نیاید
هر چند دلش جواد باشد
مسکین چه کند سوار چالاک
چون اسب نه بر مراد باشد
مقدمه و فضای کلی
این قطعه از سعدی به پیوند میان توانایی و بخشندگی میپردازد و نشان میدهد که نیت نیک، بدون امکان و ابزار، به عمل نمیانجامد. شاعر با بهرهگیری از تمثیل اسب و سوار، ناتوانی انسان تهیدست را در تحقق خواستههایش بیان میکند. فضای شعر واقعگرایانه، پندآموز و همراه با تأملی اجتماعی درباره محدودیتهای فقر است.
معنی بیتهای شعر
از دست تهی کرم نیاید / هر چند دلش جواد باشد
از کسی که دستش خالی است، بخشش و سخاوتی برنمیآید؛ هرچند دلش بخشنده باشد.
مسکین چه کند سوار چالاک / چون اسب نه بر مراد باشد
انسان بیچاره و ناتوان چه میتواند بکند، حتی اگر سوارکاری چابک باشد، وقتی اسب مطابق خواست او حرکت نکند؟
«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»



