همی‌زنم نفس سرد بر امید کسی

معنی بیت‌های شعر

همی‌زنم نفس سرد بر امید کسی
که یاد ناورد از من به سال‌ها نفسی

به امید کسی آه سرد می‌کشم که سال‌ها حتی لحظه‌ای هم مرا به یاد نمی‌آورد.

به چشم رحم به رویم نظر همی‌نکند
به دست جور و جفا گوشمال داده بسی

او با نگاه مهر و شفقت به من نمی‌نگرد و با ستم و بی‌وفایی بارها مرا آزار داده است.

دلم ببرد و به جان زینهار نمی‌دهد
کسی به شهر شما این کند به جای کسی

دل مرا ربوده و به جانم امان نمی‌دهد؛ آیا در شهر شما کسی با دیگری چنین رفتاری می‌کند؟

به هر چه در نگرم نقش روی او بینم
که دیده در همه عالم بدین صفت هوسی

به هر چیزی که نگاه می‌کنم، تصویر چهرهٔ او را در آن می‌بینم؛ زیرا چشم من در سراسر جهان شیفتهٔ چهره‌ای با چنین زیبایی شده است.

به دست عشق چه شیر سیه چه مورچه‌ای
به دام هجر چه باز سفید چه مگسی

در برابر عشق، شیر سیاه و مورچه یکسان و ناتوان‌اند؛ و در دام جدایی، باز سپید و مگس تفاوتی با هم ندارند.

عجب مدار ز من روی زرد و ناله زار
که کوه کاه شود گر برد جفای خسی

از زردی چهره و ناله‌های اندوهناک من شگفت‌زده نشو؛ زیرا اگر کوه نیز ستم شخصی فرومایه را تحمل کند، از شدت رنج به کاه تبدیل می‌شود.

بر آستان وصالت نهاده سر سعدی
بر آستین خیالت نبوده دسترسی

سعدی سر بر آستان وصال تو نهاده است، اما حتی به آستین خیال تو نیز دسترسی پیدا نکرده و از رسیدن به تو بسیار دور مانده است.