ای رخ چون آینه افروخته

معنی بیت‌های شعر

ای رخ چون آینه افروخته / الحذر از آه من سوخته

ای یاری که چهره‌ات همچون آینه درخشان و روشن است، از آهِ دل سوخته و سوزناک من برحذر باش.

غیرت سلطان جمالت چو باز / چشم من از هر که جهان دوخته

غیرت و جلوهٔ فرمانروایانهٔ زیبایی تو چنان بر من چیره شده است که چشمم را از همهٔ مردم جهان پوشانده‌ام.

عقل کهن بار جفا می‌کشد / دم به دم از عشق نوآموخته

عقل دیرین من رنج و ستم عشق را تحمل می‌کند و لحظه‌به‌لحظه از این عشق تازه، درس و تجربه می‌آموزد.

وه که به یک بار پراکنده شد / آنچه به عمری بشد اندوخته

شگفتا که آنچه را در سراسر عمر اندوخته بودم، ناگهان و یکباره از دست دادم و پراکنده شد.

غم به تولای تو بخریده‌ام / جان به تمنای تو بفروخته

در راه عشق و دوستی تو، غم و اندوه را به جان خریده‌ام و جانم را در آرزوی رسیدن به تو فدا کرده‌ام.

در دل سعدیست چراغ غمت / مشعله‌ای تا ابد افروخته

اندوه عشق تو در دل سعدی همچون چراغی است که به صورت مشعلی جاودانه، تا ابد روشن و افروخته خواهد ماند.