خواجوی کرمانی – غزل شماره 586
ای روان از شکّر تنگ تو شکّر تنگ تنگ
گل برآورده ز شرم آن رخ گلرنگ رنگ
هست در زنجیر زلف دلربایت دل فراخ
لیک دل همچون دل ریش من دلتنگ تنگ
ناوک چشمت چو یاد آرم ز خون چشم من
لعل پیکانی شود فرسنگ در فرسنگ سنگ
ای بت گلرخ بگردان باده ی گلرنگ را
تا برد زآیینه ی جانم می چون زنگ زنگ
بلبل دستان سرا را گو برآر آوای نای
مطرب بلبل نوا را گو بزن در چنگ چنگ
باز چون گلگون می ساقی به میدان درفکند
ای حریفان برکشید اسب طرب را تنگ تنگ
نام و ننگ ار عاشقی درباز خواجو در رهش
زانکه باشد عشق بازان را ز نام و ننگ ننگ