خواجوی کرمانی – غزل شماره 492
مسیح وقتی ازین خسته دم دریغ مدار
ز پا درآمدم از من قدح دریغ مدار
ورم قدم به عیادت نمی نهی باری
تفقدی به زبان قلم دریغ مدار
بساز با من دم بسته و کلید نجات
از این مقیّد دام ندم دریغ مدار
اگر دریغ نداری نظر ز خسته دلان
ازین شکسته ی دلخسته هم دریغ مدار
به عزم کعبه ی قربت چو بسته ایم احرام
ز ما سعادت وصل حرم دریغ مدار
به شادمانی ارت دست می دهد آبی
ز تشنگان بیابان غم دریغ مدار
نوای پرده سرایان بزمگاه وجود
ز ساکنان مقام عدم دریغ مدار
اگر شفا نفرستی به خستگان فراق
ز بستگان ارادت الم دریغ مدار
چو عندلیب گلستان فقر شد خواجو
ازو شمامه ی باغ کرم دریغ مدار