خواجوی کرمانی – غزل شماره 303
تشنه ی غنچه ی سیراب تو را آب چه سود
مرده ی نرگس پر خواب تو را خواب چه سود
جان شیرین چو به تلخی به لب آرد فرهاد
گر چشانندش از آن پس شکر ناب چه سود
چون تویی نور دل دیده ی صاحب نظران
شمع بی روی تو در مجلس اصحاب چه سود
من که بی خاک سر کوی تو نتوانم خفت
بستر خواب من از قاقم و سنجاب چه سود
کام جانم ز لب این لحظه برآور ور نی
تشنه در بادیه چون خاک شود آب چه سود
دم به دم مردمک دیده دهد جلاّبم
دل چو خون گشت کنون شربت عنّاب چه سود
همچو چشمت چو ز مستی نفسی خالی نیست
زاهد صومعه را گوشه ی محراب چه سود
بی فروغ رخ زیبای تو در زلف سیاه
در شب تیره مرا پرتو مهتاب چه سود
چون به خنجر ز درت باز نگردد خواجو
این همه جور جفا با وی ازین باب چه سود