خواجوی کرمانی – غزل شماره 148
ترک من ترک من بی سر و پا کرد و برفت
جگرم را هدف تیر بلا کرد و برفت
چون سر زلف پریشان من سودایی را
داد بر باد و فرو هشت و رها کرد و برفت
خلعت وصل چو بر قامت من راست ندید
بر تنم پیرهن صبر قبا کرد و برفت
عهد می کرد که از کوی عنایت نروم
عاقبت قصد دل خسته ی ما کرد و برفت
هدهد ما دگر امروز نه بر جای خودست
باز گویی مگر آهنگ سبا کرد و برفت
ما نه آنیم که از کوی وفایش برویم
گرچه آن ترک ختا ترک وفا کرد و برفت
چون مرا دید که بگداختم از آتش مهر
همچو ماه نوم انگشت نما کرد و برفت
می زدم در طلبش داو تمامی لیکن
مهره ی مهر برافشاند و دغا کرد و برفت
آن ختایی بچه چون از بر خواجو برمید
همچو آهوی ختن عزم ختا کرد و برفت