
بیدل دهلوی- غزل شماره 962
اگر از گدازم نمی گل کند
دو عالم ز من شیشه پُر مل کند
محیط است چون محو گردد حباب
ز خود گم شدن جزو را کل کند
غباری که دل اوجِ پروازِ اوست
به گردون رسد گر تنزّل کند
به هر ششجهت جلوه پیچیده است
کسی تا کی از خود تغافل کند
زکیفیّت این بهارم مپرس
مژه گر گشایی قدح گل کند
به سودایِ زلفِ تو دودِ دماغ
به سر پیچد و نازِ کاکل کند
ز فکر خطت جوهرِ آینه
خَسَک وقفِ جیبِ تأمّل کند
تردد خجالتکشِ دست و پاست
کسی تا کجاها توکّل کند
خزانِ طرب بیدماغی مباد
بهار است اگر شیشه قلقل کند
به تدبیر ازین بحر نتْوان گذشت
شکستی ست گر موج ما پل کند
سرِ ما نگردد ز دورِ هوس
اگر چرخ، ترکِ تسلسل کند
شود سفله از صوف و اطلس بزرگ
خران را اگر آدمی جل کند
خنکتر ز زاغ است تقلیدِ کبک
که هندوستانی تمغل کند
به رنگی ست بیدل پریشانیام
که از سایهام طرحِ سنبل کند



