
بیدل دهلوی- غزل شماره 532
تهمت افسردگی بر طینت عاشق خطاست
ناله هر جا آینه گردید آزادی نماست
بی فنا مشکل که گردد دل به عبرت آشنا
چشم این آیینه را خاکستر خود توتیاست
شرم باید داشتن از شوخی آثار شرم
چون عرق بی پرده گردد لغزش پای حیاست
تا توان آزاد بودن دامن عزلت مگیر
موج را در هر تپش بر وضع گوهر خنده هاست
جام آب زندگی تنها به کام خضر نیست
در گداز آرزو هم جوش دریای بقاست
معنی دود از کتاب شعله انشا کردهاند
هر کجا او جلوه دارد ناز هستی مفت ماست
هر که را از نشئهٔ معنی ست سیری خامش است
ساغر لبریز اگر صد لب گشاید بی صداست
عالمی سرگشته است از اضطراب گریهام
اشک من سرچشمهٔ دوران چندین آسیاست
میکند هر جزوم از شوق تو کار آینه
خامهٔ تصویرم و هر موی من صورت نماست
گر برآید از صدف گوهر اسیر رشته است
خانه و غربت دل آگاه را دام بلاست
کی پریشان میکند باد غرور اجزای من
نسخهٔ خاک مرا شیرازه نقش بوریاست
اینقدر چون شمع از شوق فنا جان میکنم
با کمال سرکشی سعی نگاهم زیر پاست
نقش چندین عبرت از عنوان حالم روشن است
شعلهٔ جوالهٔ من مهر طومار فناست
بیدل از مشت غبار ما دل خود جمع کن
شانۀ این طرهٔ آشفته در دست هواست



