
بیدل دهلوی- غزل شماره 2068
پیمانهٔ غناکدهٔ بیمثالیَم
پُر نیست آنقدر که توان کرد خالیَم
شادم به کنجِ فقر کز ابنای روزگار
سیلی خورِ جواب نشد، بی سوالیم
خاکِ ضعیفِ مرکز صد شعله رنگ و بوست
غافل مشو ز وحشت افسرده بالیم
آغوشِ مه پر است ز کیفیّت هلال
بالیده گیر نقص ز صاحب کمالیم
پستیِ گل بلندیِ نخلست ریشه را
در خاک خفته اینقدر از طبع عالیم
از بس به رنگ نی پُرم از انتظارِ درد
آغوشِ ناله میکند از خویش خالیم
عمریست وحشتم نگهِ چشمِ حیرتیست
یادت نشانده است غبار غزالیم
سامان طرازِ راحتم از سعیِ نارسا
افکنده خواب با همه جا فرش قالیم
از بسکه ناله داشت نیِ بوریایِ فقر
مخمل نبرد صرفهٔ خواب از نهالیم
فریاد کز فسردگیِ باغِ اعتبار
هم جوهرِ چنار نشد کهنه سالیم
آغوشِ حیرتم به چه تنگی گشودهاند؟
در من شکسته است چو گردون حوالیم
نتوان به چشم داد سراغ نمود من
بیدل به یمن ضعف چو معنی خیالیم



