
بیدل دهلوی- غزل شماره 489
بهار آیینهٔ رنگی که باشد صرف آیینت
شکفتن فرش گلزاری که بوسد پای رنگینت
عرق ساز حیا از جبههات ناز دگر دارد
به شبنم داده خورشیدی گهر پرداز پروینت
خجالت در مزاج بوی گل میپرورد شبنم
به آن طرز سخن یعنی نسیم برگ نسرینت
چه امکان است همسنگ ترازوی تو گردیدن
مگر کوه وقار آیینه پردازد ز تمکینت
نمیچیند به یک دریا عرق جز شرم همواری
تبسم های موج گوهر از ابروی پرچینت
تحیر صید مژگان هم بهشتی در نظر دارد
به زیر بال طاووس است دل در چنگ شاهینت
وفا سر بر خط عهدت کرم فرمانبر جهدت
ترحم بندهٔ کیشت، مروت امت دینت
زیارتگاه یکتایی ست الفت خانهٔ دل ها
نگردد غافل از آیینه یارب چشم حق بینت
به منع حسرت بیدل که دارد ناز خودکامی
شکر هم میخورد آب از تبسم های شیرینت



